سردبیر محترم مجله دانشکده پزشکی اصفهان، سال ها دانشمندان گمان می کردند که سرطان یک بیماری ژنتیک صرف است. تا این که در سال 1920 واربرگ (Warburg) کشف کرد که سرطان می تواند به عنوان یک بیماری متابولیک درنظر گرفته شود که به علت اختلال در تنفس سلولی به وجود می آید و در این شرایط، سلول ها وابسته به گلیکولیز هستد که این پدیده، اثر واربرگ نام گذاری شد. این شیفت از چرخه تنفس سلولی به سمت گلیکولیز چندمزیت برای سلول های سرطانی دارد. . .

زمینه و اهداف: رژیم کتوژنیک متشکل از چربی زیاد با پروتئین و کربوهیدرات کم، برای صرع مقاوم کودکان به کار برده می شود. این مطالعه به منظور تعیین اثر رژیم کتوژنیک در صرع مقاوم به درمان دارویی کودکان انجام شده است. روش و بررسی: از سال 1381 لغایت 1385، چهل و سه کودک در حیطه سنی 2 تا 14 سال با صرع مقاوم تحت درمان رژیم کتوژنیک قرار گرفته و بصورت آینده نگر پیگیری شدند. میزان پاسخ به درمان (کاهش بیش از 50 درصد در حملات تشنجی)، میزان تحمل رژیم کتوژنیک و عوارض جانبی آن بررسی شد. یافته ها: تعداد 43 کودک با میانگین سنی 5.8 سال، که علیرغم مصرف متوسط 6.6 قلم داروی ضد صرع، به طور متوسط هر ماه 30 حمله تشنجی داشتند تحت درمان رژیم کتوژنیک قرار گرفتند. میانگین مدت رژیم حدود 11 ماه (حیطه 3 هفته تا 30 ماه) بود. در ماه اول %93، ماه سوم %74، ماه ششم %51 و ماه دوازدهم %40 و حدود %35 بیماران بیش از یکسال رژیم را ادامه دادند. در ماه اول %77، ماه سوم %65، ماه ششم %44 و ماه دوازدهم %35 بیماران، کاهش بیش از 50 درصد در حملات تشنج داشتند. ارتباط آماری معنی داری بین سن، جنس، اتیولوژی، تیپ تشنج و تاثیر رژیم کتوژنیک وجود نداشت. تفاوت آماری معنی داری بین افزایش اقلام دارویی ضدتشنج قبل از شروع رژیم و عدم پاسخ به درمان در ماه دوازدهم وجود داشت (P=0.007). بین تعداد حملات تشنج قبل از دریافت رژیم و میزان پاسخگویی در ماه دوازدهم درمان، رابطه معنی داری وجود داشت (P=0.041). اکثر عوارض خفیف و گذرا بوده ولی در 6 بیمار (14 درصد) منجر به قطع رژیم شد. نتیجه گیری: رژیم کتوژنیک یک روش درمانی جایگزین برای صرع مقاوم کودکان در نظر گرفته شود.

مقدمه: صرع نوعی اختلال مزمن مغزی می باشد که حدود 1 درصد از جمعیت کل جهان مبتلا به آن هستند. از این میان حدود یک سوم افراد مبتلا به صرع مقاوم به دارو هستند که توسط داروهای ضد تشنج بهبود نمی یابند. رژیم کتوژنیک یک رژیم غذایی با چربی بالا، کربوهیدرات پایین و پروتیین محدود می باشد. رژیم کتوژنیک یک تغییر اساسی در متابولیسم بدن ایجاد می نماید به گونه ایی که بدن و مغز برای سوخت و ساز از اجسام کتونی به عنوان جایگزین گلوکز استفاده می نمایند. اساسا این رژیم در برخی بیماران مقاوم به داروهای ضدتشنج کمک کننده می باشد. نتیجه گیری: حفظ و نگه داشتن این رژیم در طولانی مدت تاثیرات مثبتی داشته و در کودکان نسبت به بزرگسالان نتیجه بخش تر است اما سبب ایجاد عوارض جانبی هم چون سنگ کلیه، شکستگی استخوان و کلسترول بالا می شود. در این مطالعه، مروری بر ارتباط رژیم کتوژنیک و اختلال صرع صورت گرفته است و مکانیسم های بالقوه عملکرد آن مورد بحث قرار گرفته است.

رژیم کتوژنیک که متشکل از چربی زیاد با پروتیین و کربوهیدرات کم است، اولین بار در سال 1920 میلادی برای درمان کودکان مبتلا به صرع پیشنهاد شد. با وجود پیشرفتهایی که در درمان دارویی و جراحی صرع بوجود آمده است، هنوز تعداد زیادی از کودکان دارای تشنجهای بدون علاج هستند. این مطالعه به منظور تعیین اثر رژیم کتوژنیک بر صرع مقاوم به درمان دارویی در کودکان انجام شده است.215 کودک در حیطه سنی 2 تا 12 سال که علیرغم مصرف حداقل دو دارو، پیش از 2 حمله در هفته داشتند. در این مطالعه گنجانیده شدند کلیه بیماران تحت رژیم کتوژنیک قرار گرفتند و برای حداقل یک ماه و حداکثر 3 سال پیگیری شدند. میزان پاسخ به درمان در ماه اول شروع (پیگیری اول)، ماه ششم (پیگیری دوم)، ماه دوازدهم (پیگیری سوم) سنجیده شد و تحلیل گردید. میزان تحمل رژیم و عوارض ناشی از رژیم کتوژنیک نیز مطالعه گردید.تعداد 215 کودک با معدل سنی 5.1 سال، علیرغم مصرف بنحو متوسط 6.6 داروی ضد صرع قبل از شروع رژیم کتوژنیک با میانگین تشنج 235 بار در ماه مورد مطالعه قرار گرفتند. در پیگیری اول بعد از دریافت رژیم، 68.8 درصد بیماران عاری از تشنج شدند و 11.7 درصد بیش از 50 درصد کاهش در میزان حملات نسبی را نشان دادند. 98.3 درصد بیماران در طی مال اول رژیم را رعایت کرده و برای پیگیری مراجعه نمودند. در پیگیری دوم، 44.5 درصد بیماران عاری از تشنج بوده، 21.7 درصد کاهش بیش از 50 درصد را نشان دادند. 89.3 درصد تا 6 ماه رژیم را رعایت کرده و برای پیگیری مراجعه کردند.در پیگیری سوم 14.8 درصد بیماران عاری از تشنج بودند، 12.9 درصد بیش از 50 درصد کاهش در تعداد حملات تشنجی را نشان دادند. 57.4 درصد بیماران تا یکسال رژیم کتوژنیک را ادامه داده و پیگیری شدند.به طور خلاصه می توان گفت که رژیم کتوژنیک بعنوان یک روش درمانی موثر در کودکانی که تشنج آنها به درمانهای معمول پاسخ نمی دهد می تواند مورد استفاده قرار گیرد، به نظر می رسد این رژیم از بسیاری از داروهای جدید ضد صرع موثرتر و ارزانتر باشد.

1پیش زمینه و هدف: دیابت شکننده (Brittle diabetes) اغلب در دیابت نوع یک طول کشیده و با کنترل نامطلوب قند خون دیده میشود. این وضعیت با نوسان های قند خون شامل هیپوگلیسمی، و هیپرگلیسمی همراه میباشد. هیپوگلیسمی می تواند منجر به عوارض جدی مانند اختلال هوشیاری و تشنج شود. در موارد نادر، تشنج های مقاوم به داروهای ضد صرع، چالشی درمانی محسوب میشوند. این گزارش، کاربرد رژیم کتوژنیک را به عنوان یک راهکار جایگزین در کنترل تشنج های مقاوم در دیابت شکننده بررسی می کند. معرفی مورد: بیمار زن 39 ساله مبتلا به دیابت نوع یک، با سابقه نوسانات گلایسمی و تشنجهای هفتگی، در بخش غدد بستری شد. طی بستری، فرکانس تشنجها به 5 تا 6 بار در روز افزایش یافت و به درمانهای استاندارد ضد تشنج (با نظارت نورولوژی) پاسخ نداد. یافته ها. با همکاری تیم تغذیه، رژیم کتوژنیک آغاز شد. فرکانس تشنجها به تدریج کاهش یافت و پس از 5 روز به طور کامل متوقف شد. با تداوم قطع تشنج داروهای ضد تشنج همگی یکی پس از دیگری قطع شدند. بیمار 30 روز پس از بستری از بیمارستان با همان  رژیم غذایی کتوژنیک   ترخیص گردید. در مراجعه مجدد و فالوآپ مطابق اظهاربیمار و خانواده اش در یکماه پس از ترخیص هیچ تشنجی اتفاق نیفتاده بود. نتیجه گیری. رژیم کتوژنیک میتواند بهعنوان یک گزینه درمانی مؤثر در موارد نادر تشنج مقاوم به دارو در بیماران مبتلا به دیابت شکننده، حتی در جمعیت بزرگسال، در نظر گرفته شود. این رویکرد نویدبخش، نیازمند مطالعات گسترده تر برای تعیین مکانیسم های دقیق و کارایی بلندمدت است.

مقدمه: رژیم کتوژنیک روشی درمانی است که برای بیماران مبتلا به صرع که به درمان دارویی پاسخ نداده اند توصیه می شود. مطالعه حاضر به منظور ارزیابی وضعیت کودکان مبتلا به صرع مقاوم به درمان تحت رژیم کتوژنیک مراجعه کننده به مراکز درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شیراز طراحی شده است. روش کار: این مطالعه یک ارزیابی آینده نگر چند مرکزی از اعمال مداخله بالینی بر 61 کودک مبتلا به صرع مقاوم به درمان بود. شرکت کنندگان به صورت نمونه گیری آسان وارد مطالعه شدند. بر اساس سن بیمار و تشخیص متخصص تغذیه، هر فرد با یکی از انواع رژیم کتوژنیک برای مدت یک سال تحت درمان و پیگیری قرار گرفت. بیماران از نظر جنسیت، سن، وزن، تحصیلات مادر، مدت و نوع تشنج، دارو های مصرفی، سابقه عمل جراحی، وضعیت تکاملی و شناختی، بروز عوارض در آغاز و حین اجرای رژیم کتوژنیک، احساس رضایت والدین از تاثیر گذاری رژیم، مدت اجرای رژیم و علل قطع رژیم بررسی شدند. در نهایت، داده های حاصل با استفاده از روش های آمار توصیفی آنالیز گردیدند. یافته ها: بیش از 73 درصد والدین از تاثیرات اعمال شده توسط رژیم کتوژنیک بر بهبود صرع مقاوم به درمان در کودکشان راضی بودند. به علاوه، پیروی از این رژیم منجر به بهبود وضعیت شناختی در 6/42 درصد موارد و کاهش دارو های ضد تشنج در 1/18 درصد موارد گردید. حدود 40 درصد از شرکت کنندگان چه در ابتدا و چه در حین اجرای رژیم کتوژنیک هیچ گونه عارضه نامطلوبی را تجربه نکردند. در سایرین، احساس بیحالی در آغاز پیروی از رژیم و مشکل یبوست در حین پیروی از رژیم شایع ترین عوارض نامطلوب مشاهده شده بودند. تنها 7/19 درصد بیماران رژیم کتوژنیک را برای مدت 12-6 ماه ادامه دادند. علت عمده قطع زود هنگام این رژیم عدم همکاری مادر یا کودک به دلیل سختی اجرا و طعم ناخوشایند گزارش گردید. نتیجه گیری: سختی رژیم کتوژنیک مانع از ادامه دادن رژیم در این بیماران علیرغم نتایج موثر آن می شود. نیاز به اعمال راهکارهایی جهت بهبود پذیرش و پیروی از این رژیم در منطقه مورد بررسی را مطرح می نمایند.

با توجه به اینکه در 80 درصد بیماران اپی لپتیک تشنجات از دوران کودکی آغاز می گردد و 20-10 درصد از بیماران مقاوم به درمان هستند. این تحقیق به منظور مقایسه اثر گاماگلوبولین وریدی با رژیم کتوژنیک در درمان صرع مقاوم کودکان انجام گرفت.این پژوهش یک مطالعه تجربی از نوع کارآزمایی بالینی است که بر روی 40 کودک مبتلا به صرع مقاوم مراجعه کننده به بیمارستان کودکان مفید تهران در سال 1373 صورت گرفته است. بیماران بطور تصادفی پس از همانند سازی نسبی به دو گروه تقسیم شده که گروه مورد تحت درمان با گاماگلوبولین وریدی به میزان 400mg/kg/dose هر هفته برای 6-4 ماه و گروه شاهد تحت درمان با رژیم کتوژنیک از نوع مخلوط قرار گرفتند. تعداد و مدت تشنجات، تغییرات الکتروانسفالوگرافی و تغییرات رفتاری قبل و بعد از درمان ثبت و نتایج مورد ارزیابی قرار گرفت.در گروه مورد 52 درصد و در گروه شاهد 64 درصد کاهش در میانگین تعداد تشنجات در 24 ساعت مشاهده شد. اختلاف کاهش تعداد تشنجات در دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود در 45 درصد بیماران گروه مورد و 60 درصد گروه شاهد مدت تشنجات کاهش نشان داد.نتیجه نهایی اینکه هر چند اثربخشی دو رژیم درمانی تفاوت معنی داری نداشت ولی استفاده از گاماگلوبولین وریدی آسانتر و قابل تحمل تر بود، این روش میتواند بعنوان یک راه درمان صرع مقاوم بکار رود.

هدف: مطالعه مروری حاضر با هدف بررسی اثر رژیم غذایی کتوژنیک در درمان صرع مقاوم به دارو در کودکان کم توان ذهنی انجام شده است. روش: اطلاعات موجود بر اساس جستجو در پایگاههای اطلاع رسانی magiran، pubmed، و کتب معتبر تغذیه بدست آمده است. یافته ها: مستندات علمی و معتبر نشان می دهد که این رژیم، حملات تشنجی را در کودکان کم توان ذهنی مبتلا به صرع مقاوم به دارو کاهش می دهد. رایج ترین مورد برای استفاده این رژیم، کاربرد آن برای کودکان مصروعی است که با وجود مصرف انواع داروهای ضد صرع، تشنجات آنان همچنان ادامه دارد. نتیجه گیری: رژیم غذایی کتوژنیک نقش مهمی در درمان و کنترل حملات تشنجی در صرع مقاوم به دارو دارد و لازم است که متخصصین مغز و اعصاب کودکان در فرایند درمان صرع در کودکان کم توان ذهنی به عنوان یک درمان جایگزین به آن توجه داشته باشند.

سابقه و هدف: کبد چرب غیر الکلی (NAFLD)، به عنوان شایع ترین بیمای مزمن کبدی، دارای شیوع بیش از 30 درصدی در ایران است. با پیشرفت NAFLD، خطر پیشرفت این بیماری و ابتلا به فیبروز، سیروز و هپاتوکارسینوما افزایش می یابد. به دلیل عدم وجود درمان قطعی برای NAFLD، آمار مبتلایان به این بیماری در حال افزایش است. از این رو نگرش های جدید درمانی مبتنی بر درمان های متابولیک و اصلاح سبک زندگی در این بیماری گسترش یافته است. رژیم کتوژنیک بر پایه اسیدهای چرب متوسط زنجیره می تواند گزینه مناسبی برای این منظور باشد. در این مطالعه، برای نخستین بار، اسید دکانوییک (C10) به رژیم غذایی مدل حیوانی NAFLD اضافه شد و تاثیرات پیش گیرانه و درمانی این مداخله مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: مدل کبد چرب غیر الکلی با استفاده از جیره پرچرب در موش های صحرایی القا شد. ترکیب اثر C10 در دو گروه پیش گیری و درمان بر روی حیوانات ارزیابی شد. هر گروه شامل سه زیر گروه کنترل سالم، جیره پرچرب و C10 بود. میزان C10 در رژیم غذایی به میزان 35 درصد از انرژی روزانه تنظیم گردید. پس اتمام دوره القا رژیم تیمار با C10 ابتدا بافت کبد با روش H&E جهت بررسی استیاتوز کبدی رنگ آمیزی و سپس پارامترهای سرمی با یکدیگر مقایسه شدند. یافته ها: به طور خلاصه بررسی های بافتی و بیوشیمایی نشان دادند که اثر مداخله گر منجر به کاهش تجمعات چربی در بافت کبد و بهبود پارامترهای سرمی شاخص در بیماری کبد چرب غیرالکلی شده است. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان داد که استفاده از C10 در غالب یک رژیم کتوژنیک می تواند باعث بهبود پارامترهای سرمی و مهار پیشرفت تجمعات لیپیدی در بافت کبد بیمار و کاهش آنها شود.